มือเล็กเริ่มปลดกระดุมกางเกงยีนส์ฟอกสีของตัวเองแล้วยกสะโพกขึ้นเกี่ยวดึงให้ขอบกางเกงหลุดออกจากส่วนล่างของตัวเอง
ร่างบางยื้ออยู่กับกางเกงซักพักแล้วปล่อยลงกับพื้น ตอนนี้
ร่างบางเหลือเพียงเสื้อเชิร์ตสีแดงกับชั้นในสีขาว และส่วนนั้นของร่างกายกำลังตื่นตัวอย่างเห็นได้ชัดเพียงแค่มองจากด้านนอกผ่านเนื้อผ้าสีขาวของชั้นใน
“จะทำอะไรยองแจ”
“ก็พี่บอกให้ผมช่วยตัวเองไง”
ทันทีที่พูดจบยองแจก็เริ่มลากไล้มือของตัวเองไปที่หน้าอกนิ้วเล็กบี้ลงไปที่ตำแหน่งของยอดอกของตัวเองที่กำลังแข็งเป็นไตเต็มที่ร่างบางแอ่นอกขึ้นน้อยๆด้วยความสึกเหมือนถูกไฟชอตเสียวไปทั้งร่าง
มืออีกข้างที่ว่างก็สัมผัสนวดคลึงส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวผ่านเนื้อผ้าที่เริ่มชื้นเบาๆ
ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากการเร้าอารมณ์ตัวเองกระตุ้นความต้องการได้เป็นอย่างดี
“อ่ะ.. อืออ..”
เสียงครางลอดออกมาเบาๆตามอารมณ์ที่เกิดขึ้น
มือเล็กร่นเอาขอบกางเกงในสีขาวลง ให้ส่วนยาวของส่วนอ่อนไหวพ้นขอบกางเกงออกมา
ตอนนี้ส่วนปลายของมันกำลังเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่ถูกปล่อยออกมาเนื่องจากเจ้าของร่างมีความต้องการที่จะปลดปล่อยเป็นอย่างมาก
มือเล็กกระชับแก่นกายขนาดกำลังเหมาะมือนั้นไว้แน่นแล้วเริ่มรั้งรูดมือขึ้นลงช้าๆ
ทุกการเคลื่อนไหวของร่างบางนั้นร่างสูงได้จดจ้องอยู่
อิมแจบอมพยายามสะกดอารมณ์ของตัวเอง
จากตอนแรกที่รู้สึกโกรธและโมโหอีกฝ่ายที่เข้ามาขัดขวางการอ่านหนังสือของเขา
แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าถูกกระตุ้นให้เคลิ้มตามและมีความต้องการเช่นกัน
ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเอง
แต่เหมือนจะยากเหลือเกิน เพราะทั้งใบหน้า เรือนร่างและเสียงครางของคนตรงหน้ากระตุ้นอารมณ์ได้เป็นอย่างดี
ยากเหลือเกินจริงๆที่จะปฏิเสธ
นิ้วเรียวเล็กของร่างบางที่กำลังช่วยตัวเองอยู่นั้นดึงเอากางเกงในออกไปจากตัวแล้วเรียบร้อย
เรียวขาอ้าออกกว้างเอาเท้าวางกับพื้นโต๊ะโชว์ส่วนอ่อนไหวให้อีกฝ่ายได้เห็นเต็มตา
ดวงตาเรียวรีของยองแจที่กำลังเยิ้มไปด้วยกามอารมณ์ กำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของอีกฝ่าย
รอยยิ้มยั่วยวนร้ายๆถูกส่งออกไป มือที่ยันกายไว้ข้างนึงควานหาอุปกรณ์ช่วย
ยองแจหันไปเจอกับปากกาเน้นข้อความด้ามกลมขนาดกำลังดีด้ามหนึ่งรีบคว้ามาไว้ในมือทันที
ร่างสูงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้
เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ
ดวงตาคมจดจ้องไปที่ส่วนอ่อนไหวของยองแจที่กำลังแข็งสู้มืออีกฝ่ายขณะที่รูดรั้งขึ้นลงไม่หยุด
และอดไม่ได้ที่จะลดสายตาลงต่ำมองไปที่ช่องทางสีชมพูที่คุ้นเคยนั้น
ที่ตอนนี้เหมือนกำลังเชิญชวนให้อีกฝ่ายเข้ามา
ยองแจเริ่มส่งปากกาเน้นข้อความในมือเข้าปากแล้วเริ่มอมดูดเลียพร้อมกับมองไปที่คนตรงหน้า
ปลายลิ้นเล็กตวัดรัวไปที่ปลายด้ามปากกางต้องการสื่ออะไรบางอย่าง
ริมฝีปากแดงเผยอขึ้นอย่างเย้ายวนวนลิ้นเล่นกับปากกาอย่างสนุกสนาน
ให้อีกคนจินตนาการต่อเอาเอง..
ร่างสูงเริ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วโน้มตัวลงเข้าใกล้อีกฝ่าย
แต่ว่ายองแจดันอกอีกคนให้ออกห่าง
“บอกให้ผมช่วยตัวเอง แล้วก็ห้ามมายุ่งสิ
อยากอ่านหนังสือก็นั่นไงหนังสือที่พื้น อ่านไป!”
แต่ร่างสูงกลับยืนอยู่ที่เดิมแต่เว้นระยะห่างเอาไว้
ยองแจเอามือที่ถือปากกาลดต่ำลงมาจ่อไว้ที่ปากทางสีสดของตัวเอง
มืออีกข้างรูดรั้งแก่นกายในมือเบาๆไปด้วย ออกแรงกดส่งปากกาเข้าไปทีเดียวจนเกือบมิดด้าม
“อ๊า..!”
ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเพราะถูกสอดใส่เข้ามาโดยไม่มีการเบิกทางใดใด
ทำให้รู้สึกคับแน่นปนเจ็บหนึบที่ส่วนล่าง
แต่มีมืออีกข้างที่บรรเทาอาการเจ็บด้วยการเร่งการปลดปล่อยของส่วนอ่อนไหว
ตอนนี้มือเล็กรัวจังหวะการรูดรั้ง และไม่นานก็ปลดปล่อยออกมา
“อื้ออ.. อ่ะ.."
ร่างบางไม่หยุดเพียงแค่นั้นตอนนี้เขาเริ่มขยับปากกาที่ถูกสอดคาเอาไว้ช้าๆ
ด้วยความแข็งผิวปากกาที่เสียดสีผนังด้านในนั้นทำให้ความเจ็บปนเสียวได้อารมณ์แปลกไปอีกแบบ
มือเล็กเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ พร้อมส่งเสียงครางตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น
ฝ่ายร่างสูงเริ่มถอดรั้งกางเกงทั้งชิ้นนอกและชิ้นในออกตากตัว
มือหนากระชับแก่นกายใหญ่ที่แข็งตัวมาสักพักแล้วรูดรั้งตามจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังสอดใส่เพื่อช่วยตัวเอง
ใบหน้าคมโน้มลงไปที่ข้างใบหูเล็กแล้วกระซิบบอกด้วยเสียงแห่บพร่าทุ่มต่ำ
“อืม.. ยองแจ.. พี่ขอโทษ ให้พี่เข้าไปเถอะนะ”
พูดจบก็ส่งลิ้นหนาโลมเลียใบหูที่แดงก่ำนั้นอย่างสนุกปาก
ขบเม้มเร้าอารมณ์อีกฝ่ายกร่นครางใส่หูอีกฝ่ายให้รับรู้ว่าเขาเองก็ต้องการเช่นกัน
มือหนารูดรั้งเร้าอารมณ์ตัวเองอย่างต่อเนื่อง
และเริ่มลดใบหน้าลงมาที่เป้าหมายต่อไปคือซอกคอขาวเนียนของอีกฝ่าย
ริมฝีปากจรดลงอย่างชำนาญโลมเลียขบเม้าให้ผิวเนียนขึ้นสีแดงช้ำไปทั่วรอบคอ
“สำนึกผิดแล้วใช่ไหม คนดีของยองแจ..”
มือเล็กของยองแจจับให้อีกคนเงยหน้าขึ้นมามองตน
นิ้วเรียวเล็กไล้ไปตามโครงหน้าคม
แล้วดึงแว่นที่ทำให้ดูเหมือนเด็กเนิร์ดนั้นออกไปโยนทิ้งไป
ใบหน้าหวานยื่นเข้าไปใกล้ๆ จ้องตาอีกฝ่ายหวานเยิ้ม
“สำนึกผิดแล้วครับ.. ”
“งั้นก็ อย่าดื้ออีกหล่ะ เข้ามา..”
จบประโยคคำสั่งที่มาพร้อมกับการจิกตาของยองแจ
แจบอมไม่รอช้าดึงปากกาพลาสติกนั้นทิ้งแล้วจัดการแทนที่ด้วยของที่ใหญ่กว่า
และอุ่นกว่า เอวหนากดกระแทกเข้าไปทีเดียวจนสุดความยาว
ทำให้ร่างบางผวาเผลอเอามือโอบรัดคออีกฝ่ายแน่น และไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว
ร่างหนาเริ่มการกระแทกกระทั้นเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบสองสามครั้ง
แล้วจัดการรัวเอวเข้าออกหนักๆ และเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ
“แจบอม! อ้ะ.. ค่อย..ค่อยสิ
อ๊า..”
“คนขี้ยั่ว.. ต้องโดน.. หนักๆ”
คำว่าหนักๆในท้ายประโยคร่างสูงเน้นเสียงหนักและพูดใกล้หูคนตัวเล็ก
เอวหนายังคงทำหน้าที่กดกระแทกไม่หยุด
เสียงเนื้อหนังกระทบกันดังก้องอยู่ภายในห้องที่เงียบสงัดคลุกเคล้ากับเสียงกรนครางที่สอดประสานกัน
“อีกนิดนะ.. อืม.. ยองแจ.. รัดอีก อ่า..”
“แจ..บอม อื้อ ยองแจ.. ชอบจัง.. อ๊ะ.. อ๊า..”
ผนังนุ่มอุ่นภายในช่องทางแคบตอดรัดแก่นกายของอีกฝ่ายเป็นจังหวะช่วยเร่งให้อีกคนถึงฝั่ง
แจบอมสอบเอวเข้าไปหนักหน่วงจนร่างบางสั่นตามแรงกระแทกเหมือนร่างกายจะแยกแตกเป็นเสี่ยง
อารมณ์ ความต้องการของทั้งสองฝ่ายที่พุ่งสูงขึ้น ร่างสูงกระแทกหนักไม่นานในที่สุดก็กระตุกเกร็งปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงคับแน่นนั้นจนล้นทะลักออกมาด้านนอก
หยดไหลลงที่ขอบโต๊ะและลงดิ่งสู่พื้นห้อง...
แต่คนตัวเล็กนั้นยังไม่ได้ปลดปล่อย
ร่างสูงถอนแก่นกายออกแล้วก้มลง โน้มตัวโลมเลียแก่นกายน้อยๆของยองแจเบาๆ
แล้วครอบเอาไว้จนสุดความยาว ริมฝีปากหนารูดรั้งสัมผัสเร่งให้อีกคนปลดปล่อยออกมา
ลิ้นหนาและยาวของแจบอมนั้นตวัดสัมผัสส่วนปลายสั่นระริกของยองแจแกล้งให้อีกคนครางกระเส่า
แล้วครอบริมฝีปากลงอีกครั้ง
“จะ.แจบอม .. อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว”
ริมฝีปากหนาปรนเปรออยู่ซักพัก
ไม่นานร่างบางก็ปลดปล่อยออกมา
พร้อมกับอิมแจบอมที่กลืนกินของเหลวนั้นราวกับเป็นของหวานชั้นยอดลงคออย่างไม่รังเกียจ
ทั้งคู่โน้มตัวเข้าหากันโอบรัดซึ่งกันและกันด้วยความแนบแน่นหอบหายใจถี่หลังเสร็จภารกิจ...
----------------------------------------------------------------
ยังไม่จบนะคะ ไปอ่านต่อที่เด็กดีด้วยค่า
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1354956&chapter=4
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น